Archive for december, 2009

Scheidings Management System

december 28, 2009

Snel gescheiden

Met dank aan TWITVB
Dank TWITVB voor de tip

Bron Manila Times.

DUSHANBE, Tajikistan: Nodira wist dat het leven moeilijk zou zijn toen haar echtgenoot hun huis in Tajikistan van Centraal Azië voor werk in ver Rusland verliet, maar zij hadden twee kinderen en hadden het geld nodig om te overleven. Wat zij nooit veronderstelde was dat hun huwelijk, niet met een klap of zelfs een gejammer, maar met de blikken pieper van een tekstbericht op inbox van haar mobiele telefoon zou eindigen.

Talaq, talaq, talaq“ – drie korte Arabische woorden vlamden over het uiterst kleine scherm op en de 29 jarige Nodira was gescheiden.

Moge een flitsscheiding per 1 maart 2009 niet meer legaal zijn, met behulp van Uw mobieltje en de Islam is er toch een uitweg.

Wel het één en ander navragen bij Uw cyber Imam of Uw locale sharia-rechtbank.

Nederland vrijplaats voor terroristen en criminelen

december 22, 2009

Dit artikel is mede het resultaat van het onderzoekswerk van Peter Siebelt die mij bar veel informatie gegeven heeft, bedankt Peter!

Jan in vol ornaat
Oude Mao foto van Jan.

Kim-Kill-Sison
Sison met de grote roerganger en wapenleverancier (Noord Korea).

Nebahat Albayrak zegt wel :
dat Nederland geen vrijplaats voor terroristen en criminelen mag zijn en dat Sison zich op de Filippijnen zou moeten verantwoorden voor het leed dat hij mensen daar zou hebben aangedaan. Maar de bewindsvrouw stelt ook dat ze de mensenrechten en internationale verdragen, zoals het Europees Verdrag van de Rechten van de Mens (EVRM), moet respecteren.

Helaas is Nederland al jaren een vrijplaats voor de terroristen van Sison.
Het door Jan Pronk opgerichte XMINY heeft veel geld gegeven, de bevrijdingstheologen hebben kopstukken van Sison het land binnengehaald.
Jalandoni en De la Torre (beide kopstukken van Sison) zijn volgelingen van de bevrijdingstheoloog Edward Schillebeekcx.
Gelijk de Nederlandse karmeliet Edgar Koning en de rooms-katholieke priester Jan Schrama die in Nederland de basis legden voor het International NDF kantoor in Utrecht.
Beide hebben in de Filippijnen gewerkt waar zij nauwe contacten onderhielden met het NDF-netwerk.
Schrama, Koning en een aantal anderen namen in de zomer van 1975 het initiatief voor de oprichting van een Europees NDF-netwerk.
De eerste bijeenkomst was in de Utrechtse Raadskelder en was tevens het moment van oprichting van de Nederlandse NDF-mantelorganisatie, de Filippijnen Groep Nederland (FGN). Hun kantoor zou de uitvalsbasis worden voor diverse aan het NDF gelieerde organisaties.
Een paar maanden later, december 1976, arriveren de NDF-leider Jalandoni en zijn vrouw in Nederland. Hun bedje is gespreid.

Vanuit Utrecht wordt gelobbyd, niet alleen bij Nederlandse partijen zoals de PvdA en GroenLinks maar ook bij de Europese Unie en het Europese Parlement. Vooral de Europese Europarlementariër Maartje van Putten was een belangrijke lobbyiste voor het NDF in Brussel en speelt mee in een schimmig politiek spel vol intriges. Haar rol verdient het om nader onderzocht te worden.

De Filippijnen Groep Nederland weet honderdduizenden guldens Nederlandse subsidie te bemachtigen. In 1988 beleven zij benauwde momenten. Hun relatie met het NDF wordt ter discussie gesteld.
De Nederlandse regering is door de Filippijnse regering op het matje geroepen wegens de activiteiten die de Filippijnen Groep en het NDF uitvoeren vanuit Nederland. Vooral voor de gewapende strijd van de opstandelingen. De Nederlandse overheid wordt als het ware gedwongen om de belangrijkste financier van de Filippijnen Groep, de toenmalige Nationale Commissie Ontwikkelingssamenwerking (NCO, het huidige NCDO) op de vingers te tikken. Deze wordt gedwongen om de subsidies aan de Filippijnen Groep te stoppen. Maar de onrust is van korte duur.
De directeur van het NCO, Tom de Waart, blijkt een goede vriend en adviseert de Filippijnen Groep op welke wijze de subsidies opnieuw kunnen worden verkregen. Op zijn aanwijzingen worden de netwerken gewijzigd en zodanig afgedekt dat het verkrijgen van subsidies onverstoord door kan gaan.

De ‘priester’ Jan Schrama, mede-oprichter en huidige voorzitter van de Filippijnen Groep Nederland, is niet alleen een spil in het internationale NDF-werk maar ook penningmeester en fondsenwerver voor de gewapende tak van de opstandelingen.
Zijn bankrekeningen bij de Rabo Bank in Heemstede diende als doorgeefluik (de bewijzen zijn te vinden in het archief van Peter Siebelt).

Behalve fondsenwerver was hij penningmeester en speelde hij een hoofdrol bij het oprichten van het Europese netwerk van Filippijnse migrantenarbeiders. Dit was voor het NDF een prioriteit.
Het migrantennetwerk moest zoveel mogelijk buitenlandse Filippijnse arbeiders zien te winnen voor de opstand. De Wereldraad van Kerken steunde deze activiteiten.

Maar het meest belangrijke was wel de dubbelfunctie van deze man bij de staf van XminY. U weet wel de club waarvan Jan Pronk voorzitter was en Piet Reckman medeoprichter en adviseur.

Het was XminY die er als enige Nederlandse organisatie openlijk voor uit kwam dat zij de opstand in de Filippijnen mee financierde. XminY was ook degene die er zorg voor droeg dat de bankrekening van Jan Schrama rijkelijk gevuld bleef.

XminY kwam er voor uit maar ….. de Mede Financieringsorganisaties (MFO‘s) zoals de NOVIB, ICCO en CEBEMO zeker niet. Zij kronkelen zich al jaren in allerhande bochten en ontkennen dat via hun kanalen geld terecht komt bij het gewapende verzet. Ook al blijkt -zelfs- uit een overheidsonderzoek dat zij een grote voorkeur aan de dag leggen voor het financieren van gematigde tot extreem linkse organisaties in gebieden waar linkse-opstandelingen zeer actief zijn.
ICCO, de protestants-christelijke MFO, spanden hierbij de kroon.

In 1973 wordt voor het eerst 176.418 gulden uitgegeven aan een project in de Filippijnen. Dit groeit over de jaren uit tot bijna 20 miljoen gulden in 1999. In totaal zijn over deze jaren honderden projecten in de Filippijnen gefinancierd tot een bedrag van bijna honderd miljoen gulden.

Binnen de ICCO-organisatie zaten radicale elementen van XminY die directe betrokkenheid met het gewapend verzet niet schuwen. Henk van Andel, was voorzitter van een werkgroep die ICCO adviseerde over het te voeren beleid met vertegenwoordigers van partners overzee. Ook de beleidsmedewerker van XminY, Biem Lap, vervulde een belangrijke functie bij ICCO, als staf en afdelingshoofd Azië en Oceanie. Hij was direct verantwoordelijk voor ICCO’s activiteiten in de Filippijnen.

Op een bepaald moment riep de regering Aquino de toenmalige Nederlandse minister van Buitenlandse Zaken Van den Broek op het matje en klaagt dat zij wordt gehinderd in het bestrijden van de guerrilla door de steun die deze vanuit Nederland krijgen. Vooral vanuit het NDF kantoor in Utrecht van waaruit leiding wordt gegeven aan het verzet. Het departement Ontwikkelingssamenwerking wordt gedwongen enkele kritisch geluiden te laten horen, onder andere richting ICCO en de Filippijnen Groep Nederland.

Cees Oskam, directeur projectenbeleid van ICCO, wordt op pad gestuurd naar de Filippijnen om de zaak te onderzoeken. Hij heeft daar onder andere indringende gesprekken met de reeds eerder genoemde Ed de La Torre en met mantelorganisaties van het NDF.

Tijdens zijn bezoek wordt Cees Oskam vergezeld door zijn ex-collega drs Jone Bos, later chef bij het Ministerie van Ontwikkelingssamenwerking, de belangrijkste financier van ICCO. Jone Bos was algemeen directeur bij ICCO toen hij na negen jaar afscheid nam om een nieuwe functie te aanvaarden bij het Ministerie van Ontwikkelingssamenwerking.

Volgens het verslag van Cees Oskam over zijn reis naar de Filippijnen betekende dit niet “dat er sprake was van een soort gezamenlijke overheids-/ICCO-missie.” Wat het wel betekende was dat door een dergelijke samenwerking “de recente, nogal ongenuanceerde overheidsuitspraken t.a.v. het medefinancieringsnetwerk op de Filippijnen in een bredere context geplaatst kunnen worden” aldus Cees Oskam.

De opdracht van Jone Bos was om zich nader te oriënteren op de relatiepatronen van ICCO, CEBEMO en NOVIB in de Filippijnen. De uitslag van Cees Oskams onderzoek laat zich raden. Ondanks de beschuldigingen was er geen reden aan te nemen dat de ICCO-partners fungeren als dekmantelorganisaties van het gewapende verzet. Maar hij ontkende niet dat er mogelijk persoonlijke relaties bestonden. Een juiste constatering!

De intriges krijgen een nieuw hoogtepunt wanneer de beschuldigingen aan blijven houden dat Nederlands overheidsgeld terecht komt bij het gewapende verzet in de Filippijnen.
Nu wordt er wel een officiële gecombineerde ICCO-overheidsmissie op pad gestuurd. De leiding is in handen van…Biem Lap.
In augustus 1988 vertrekt de missie naar de Filippijnen. Er komt een kink in de kabel!

Een deskundig en mogelijk het enige onafhankelijke lid van de missie, dr W. Wolters uit Nijmegen, gooit na enkele dagen het bijltje er bij neer. Hij weigert om mee te werken aan een schijnvertoning. Hij beschuldigt de leider van de missie, Biem Lap, ervan dat deze er alleen maar op uit is om ICCO en haar partners (de opstandelingen) in de Filippijnen schoon te wassen. De waarheid doet er niet toe.
Verbijsterd reist Wolters terug naar Nederland. Mondeling brengt hij zijn bezwaar uit bij het ministerie in Den Haag en legt zijn bevindingen vast in een 26 pagina’s tellend rapport. Het rapport circuleert in de top van het departement, wordt bestempeld als vertrouwelijk, krijgt verder geen aandacht en verdwijnt vervolgens in een van de vele laden bij de overheid.

Het duurt…..dertien maanden voordat het rapport uitlekt en brede aandacht krijgt in de media. Er ontstaat een schandaal. Mede door scherpe Kamervragen van het VVD-kamerlid Frans Weisglas lukt het de intriganten dit maal niet om de onfrisse affaire te verdoezelen.

De minister van Ontwikkelingssamenwerking, Jan Pronk (de ex baas van XminY), wordt op het matje geroepen. Na enig gedraai kondigt hij aan dat hij, onder leiding van Jos van Gennip, een nieuwe missie naar de Filippijnen zal sturen voor onderzoek. Deze missie moet wederom de vraag aan de orde stellen of Nederlands ontwikkelingsgeld via linkse organisaties naar het gewapend verzet is weggelekt. Voor Pronk vragen naar de bekende weg!’

Als ex-XminY-er en jarenlange ‘fellow’ van het Trans National Institute in Amsterdam (waar ook NDF leiders werkten) moet hij de best geïnformeerde politicus zijn binnen het Nederlandse kabinet op dit terrein.

Een onderzoeksmissie was eigenlijk niet nodig om de aanhoudende stroom geruchten bevestigd te krijgen. Eén telefoontje naar XminY was genoeg.

Pronk is niet voor een gat te vangen. Hij formuleert de opdracht aan Van Gennip dusdanig dat de vragenstellers in de Kamer om de tuin worden geleid en de Nederlandse contacten met het Filippijnse verzet niet te veel schade oplopen. Van Gennip krijgt de opdracht om te onderzoeken “welke mogelijkheden en beperkingen Filippijnse NGO’s … hebben in het ontwikkelingsproces, ook over hun politieke positionering, en het interne democratische gehalte.”
Daarnaast wordt de vraag geformuleerd: “Is er bewijs, dat Nederlandse hulpgelden zijn aangewend voor wapenaankopen ten gunste van het gewapend, communistisch verzet?” Een juiste vraag. Hier ging het namelijk om. Maar aldus geformuleerd was de missie bij voorbaat tot mislukken gedoemd.

Vanzelfsprekend treft de missie geen bewijsmateriaal voor wapenaankopen met Nederlandse hulpgelden. Alsof het NDF en zijn netwerk de kwitanties netjes bewaard hadden om ze aan vragenstellers als Van Gennip te kunnen tonen.

Opmerkelijk is de keuze van Jan Pronk om Jos van Gennip als leider van de missie aan te stellen!
Hij was er namelijk, als plaatsvervangend directeur-generaal van het Ministerie van Ontwikkelingssamenwerking, medeverantwoordelijk voor dat het kritische rapport van prof. Wolters dertien maanden lang opgeborgen bleef!

De organisatie waar alles om draaide, ICCO, had voorbereidingen (of voorzorgsmaatregelen) getroffen. ICCO had enkele medewerkers naar de Filippijnen gestuurd om de Filippijnse ‘verdachten’ ter dege voor te lichten over hoe te handelen ten aanzien van de Van Gennip-commissie. “Die introductie, voorzover nodig, is daarbij nuttig geweest” aldus Van Gennip.

Toen ICCO in 1987 voor het eerst op de vingers werd getikt, verscheen in haar jaarverslag over dat jaar de volgende tekst: “Terecht heeft de Nederlandse overheid zich steeds op het standpunt gesteld dat zolang er geen bewijzen zijn er niets aan de hand is”

Als twee jaar later na diverse onderzoeken een rel uitbreekt en het VVD-kamerlid Weisglas zijn scherpe vragen stelt aan Jan Pronk tijdens het kamerdebat, doet Jan Pronk er nog een eens schepje bovenop: “Er zijn geen harde bewijzen maar er blijft altijd twijfel mogelijk als men twijfel wenst.”

Overal hebben de Nederlandse hulporganisaties een dikke vinger in de pap. Overigens waren de NOVIB en CEBEMO in de Filippijnen ook niet schoon. Zoals reeds eerder vermeld was Henk van Andel (XminY) een bestuurslid van de NOVIB en behoorde Jan Schrama (XminY en Filippijnengroep Nederland) tot de adviesraad van het katholieke CEBEMO.

Maar het ISS van Jan Pronk is bepaald niet brandschoon te noemen daar studenten uit de Filippijnen van Jantje zijn ISS uitgenodigd worden op het hoofdkwartier van de NDF.
Irritant maar waar is ook dat het ISS van Pronk, in weze een platform is van Defend.
UIteraard zal Jan Mao Pronk zeggen “Ich habe es nischt gewusst” en is Albayrak bezig het netwerk van Sison te legaliseren en is Nederland een vrijplaats voor terroristen en criminelen.

Evert de Boer (Filippijnengroep Nederland)heeft als fondsenwerver voor Sison ook bloed aan zijn handen.

Dessert

De Duivelsperzen

december 16, 2009

Van harte aanbevolen door de president can Perzië(Iran)

Links en Democratisering in de Filippijnen.

december 14, 2009

BRON: cpcabrisbane.org.

Dit is een vertaling met vermoedelijk wel wat kleine taalfouten waarbij geprobeerd is het orgineel zo min mogelijk aan te tasten.

Quimpo in Brisbane
Foto van Quimpo
Sison in de kleding van Stalin
Fotofuck van Joma Sison in Stalin’s uniform

ZIJN ERG INFORMATIEVE LEZING VOLGENDE OVER DE HUIDIGE STAAT VAN DE FILIPPIJNSE REGERING’S VREDESONDERHANDELINGEN MET OPSTANDELINGENLEGERS, WE WILDEN MEER WETEN OVER NATHAN QUIMPO’S POLITIEKE VERLEDEN , TOEN HIJ IN DE MINDANAO COMMISSIE ZAT EN LATER BIJ HET INTERNATIONALE DEPARTMENT(te Utrecht) VAN DE COMMUNISTISCHE PARTIJ VAN DE FILIPPIJNEN EN EEN LID VAN DE NATIONALE RAAD VAN HET NATIONAAL DEMOCRATISCH FRONT, INFORMATIE GEVEND OVER ZIJN POLITIEKE DENKEN VANDAAG INTERVIEUWDE EMERE DISTOR NATHAN OP 18 APRIL 2003.
EMERE: Nathan, de vroege 90er jaren zag men de versplintering bij de nationale democratische beweging resulterend in veel fracties en de consequente verzwakking van kracht in de Filippijnen. Terugkijkend de vraag of er positieve consequenties zijn bij al die splitsingen?
NATHAN: De meest positieve consequentie was de opkomst van een meer pluralistisch Links en dat er geen hegemonie is van de Communistische Partij, het Filippijnse National Democratisch Front–New People’s Army (CPP–NDF–NPA). We hebben een Links dat nu meer pluriform is.
Vandaag zijn er zeven belangrijke groepen Links inclusief de CPP en de Partido Demokratiko–Sosyalista ng Pilipinas (PDSP), de mainstream sociale democratische partij. Daar tussen zitten de vijf andere groepen. Als je de Partido Komunista ng Pilipinas (PKP) meetelt, zijn het er acht. De PKP, de oude pro–Moskou partij, was niet aktief en is erg verzwakt sinds de 80er jaren(1980).
Vroeger had de CPP in de praktijk een monopolie, een hegemonie over het gehele linkse spectrum, nu zijn er meer groepen en zijn sterk in een bepaalde sectoren. In de arbeidssecor, bij voorbeeld , de Kilusang Mayo Uno (KMU) is nu uitgedaagd door de Bukluran ng Manggagawang Pilipin (BMP) en de Alliance of Progressive Labor (APL). In de boerensector zijn er andere linkse groepen die meer boeren hebben dan de Kilusang Magbubukid ng Pilipinas (KMP), de CPP–gerichte boeren associatie.
EMERE: Zegt U dat de bastions of de massa basis van de CPP–NPA zich nog steeds focussen op arbeiders en boeren?
NATHAN: Ja, hoewel de bulk van de georganiseerde boeren niet zitten in open legale organen maar in undergrondse organen die NPA ondersteunde en pogingen om rurale plekken als basis te verkrijgen voor de gewapende strijd. In termen van ledenaantal zal de KMP gering zijn. Maar wanneer het aankomt op mobiliseren komen ze soms met veel mensen voornamelijk opgetrommeld door de CPP–NPA machine vanuit het omliggende boerengebied.
EMERE: Wat voor een rol heeft de ND (national democratic) beweging in de huidige politieke situatie in de Filipijnnen en was het doeltreffend in het krijgen van politieke support op veel lagen?
NATHAN: De ND beweging movement beperkt zich tot de oude formule. Het doel is nog steeds het grijpen van de macht voornamelijk gewapend; De strategie is nog steeds die van de burgeroorlog — de Maoistische versie van omcircelen van steden op het platteland. Het vertoont in feite nog steeds dezelfde rol die het hiervoor vertoonde voor de val van Marcos, krijgswet. In termen van het verdienen van politieke support zou ik zeggen dat de ND beweging een diepe crisis onderging in de 90er jaren, in het bijzonder na de scheuringen met wat herstel gedurende de laatste drie jaren maar niet het niveau van de 80er jaren. Ik denk niet dat dat ooit meer gehaald zal worden.
EMERE: Waarom, is dat vanwege het politieke klimaat?
NATHAN: Het is een ander spel om te vechten tegen een dictator dan te vechten tegen een ‘elite democratie’. In termen van gewapende strijd, Ik denk niet dat de CPP–NPA in staat is om een hoger niveau van oorlog te voeren. Het blijft op guerrilla oorlog niveau, maar in een Maoistisch type van gewapende beweging, moet je van guerilla oorlog naar reguliere mobiele oorlog tot positionele oorlog. En er zijn voorwaarden voor het komen van guerilla tot reguliere oorlog en één ervan is de continue stroom van wapens en munitie. Het vinden van die stroom is nu moeilijk. Het Soviet blok is er niet meer, China is niet geinterresseerd in het exporteren van de revolutie, en Noord Korea heeft nog problemen met hongersnood en economische problemen. Ik denk niet dat Noord Korea in een positie kan komen om wapens en munitie te kunnen exporteren naar de NPA, het was wel bereid dit te doen in de late 80er jaren. Het andere probleem om de wapens binnen te krijgen; dit is nooit opgelosd door de CPP–NPA. Er waren wat pogingen in de 70er jaren en later weer in de ‘80er jaren, maar het ging altijd mis.
EMERE: U bedoelt dat er nou nog steeds fracties zijn in de CPP–NPA die zich vastpinnen op de Maoistische van strijd?
NATHAN: Dat is de CPP–NPA formule van strijd; daarom noemen zij zichzelf “reaffirmists”(herbevestigers aan de leer van Mao). De term “reaffirm(RA)”(herbevestigers)is zo verzonnen omdat zij willen herbevestigen aan de basis principes van Marxistisch-Leninistisch–Mao Zedong gedachten.
EMERE: Als de “rejectionists”(verwerpers) het oneens zijn met de formule van gewapende strijd, wat bevelen zij aan, waar staan zij voor?
NATHAN: De rejectionists staan voor de verwerping van de zogeheten basis principes en strategie van het Maoisme en Stalinisme. Ze verwerpen ook de semi–koloniale/semi–feodale analyse van de wereld situatie — de Chinese formule van een samenleving zoals overgenomen door Sison en vrienden. Mao’s thesis van anti-revisionisme en zijn idee van een volks democratische dictatuur zijn ook verworpen.
Maar, de rejectionists is niet één groep. Er zijn vier of vijf grote groepen in het rejectionist kamp.
Er is de Rebolusyonaryong Partido ng Manggagawa–Pilipinas5 (RPM–P), wiens strategie, tot een paar jaar geleden, iets was zoals het Vietnamese–type politieke-militaire framework, vorm gekregen na de Vietnamese revolutie.
De Partido ng Manggagawang Pilipino6 (PMP), opteert een optandig type van strategie dat door leden soms “people power strategie” wordt genoemd.
De Marxist–Leninist Party of the Philippines (MLPP) dat brak met de CPP in 1997, is niet echt rejectionist — in feite zullen zij zeggen dat zij echte reaffirmists zijn omdat zij vasthouden aan de Marx–Lenin–Mao Zedong gedachten. Maar de MLPP is niet zo sectarisch als de CPP.
Er is de Rebolusyonaryong Partido ng Manggagawa–Mindanao (RPM–Mindanao) dat was eerst in de RPM–P bij het oprichtingscongress in 1998, maar brak in 2000 omdat men het oneens was over de manier waarop de RPM–P de onderhandelingen uitvoerde tot het tekenen van de vredes overeenkomst met de Estrada regering.
Ten slotte, je zult ook rejectionists vinden in de Akbayan, maar Akbayan is in feite een multi–tendensen partij. Het bestaat uit diverse politieke blokken.
Twee van de orginele blokken, Siglaya en de Movement for Popular Democracy, zaten daarvoor in de ND beweging. Nu de popdems (popular democrats) zijn opgeheven als een politieke tendens en alleen één sectie van Siglaya bleef als een blok in de Akbayan. En de andere twee politieke tendensen in de Akbayan zonder de ND traditie: dat zijn de Bukluran sa Ikauunlad ng Sosyalistang Isip at Gawa (Bisig), een onafhankelijke socialistische groep; en Pandayan para sa Sosyalistang Pilipinas van de sociaal democratische traditie.
Niet zo als Partido ng Manggagawang Pilipino (PMP), RPM–P, en CPP wiens focus voornamelijk is op het pakken van de staats macht, Akbayan is meer beinvloed, I denk , door een neo-Gramsciaanse manier van het aankijken naar de situatie in the Filippijnen. Grijpen van staat controle is nog steeds belangrijk maar veranderen van krachtsverhoudingen in de maatschappij is wellicht belangrijker, en Akbayan leunt meer op het concept van “counter-hegemony” (contra-hegemonie)waar je de kracht opbouwt tussen de bevolking, of in in de maatschappij, omdat wie de winnende hand heeft in de maatschappij ook dominant zal zijn in de staat.
EMERE: U leefde meer dan tien jaar in Nederland maar Uw vroegere ervaring met de CIA is nog een fascinerend verhaal. Kunt U nog vertellen wat er gebeurde en waarom denkt U dat de U.S. intelligence agency U een waardevol prospect vonden?
NATHAN: Dat gebeurde in Oktober 1991. Het was in de tijd toen toen er mensen van ons in Nederland, bezig waren de interne discussie in de ND beweging te proten. Joel Rocamora, Edicio de la Torre en ik, starten een journaal geheten Debate en er waren artikelen die kritisch waren wat betreft de orthodoxe posities in de CPP. In September, een maand voordat ik werd benaderd door de CIA en de Nederlandse veiligheidsdienst, Debate publiceerde mijn artikel waarin ik vragen had over de strategie van de CPP. Er waren veel intensieve discussies gaande in die dagen in Netherland en ik zat er diep in. Ongeveer in September had ik het gevoel dat ik er uit werd gezet, vroeger of later door Joma (Sison) en co.
Ik denk dat mijn telefoon al werd afgeluisterd, het NDFkantoor zelf werd afgeluisterd, en het voor de CIA makkelijk uit te vinden was dat ik één van de dissidenten was in de beweging. Daarom dachte men dat ik om te draaien zou zijn.
Een Nederlandse agent en een CIA agent benaderden mij op straat, namen mij mee naar een café en vertelden mij dat ik de afgelopen twee jaar ben afgeluisterd, en zij vertelden mij dat zij mijn politieke gegevens hadden over de laatste 20 jaren.
EMERE: Wat wou men van U?
NATHAN: Informatie over het conflict tussen Sison en Kintanar Ik was niet zeker wat zij zouden doen als ik direkt nee zou zeggen. Ik zei alleen, geef mij een telefoonnummer en als ik wil bel ik terug. Nee, zeiden zij , we maken een andere afspraak en als je dat niet aanstaat dan moet je niet komen. Ik was niet van plan om te gaan.
Direkt na dit contact met de twee agenten, ging ik naar een bijeenkomst van het Internationale Committee van de NDF volgens afspraak. Ik vertelde hun ervan en Luis Jalandoni informeerde Joma en het besluit was dat er een tweede ontmoeting zou zijn en dat er een val werd gezet en er zou contact gezocht worden met de media(dit werd Witteman). Ik was bang. De agenten hadden dat niet in de gaten tot het intervieuw eindigde. Zij waren tevreden omdat ze dachten dat ik zou meewerken.
EMERE: Werd je bedreigd toen ze er achter kwamen dat het doorgestoken kaart was?
NATHAN: Ja de CIA agent zei, “Nathan you are finished,” maar op dat moment was er geen microfoon omdat de camera ploeg achter de Nederlandse man aan die weg liep, en het was dramatisch hoe zij achter hem aan liepen.
EMERE: Je bent daarna niet meer benaderd.
NATHAN: Nooit meer.
EMERE: Werd het uitgezonden op het nieuws?
NATHAN: Ja, dezelfde avond. Het gebeurde op Zaterdag en het was in alle kranten op Zaterdag en in de kranten op Zondag en Maandag.
EMERE: Wat deden Joma en Luis er mee? Wat was hun reactie?
NATHAN: Ze konden niet veel doen. Het waren mijn vijf minuten van bekendheid. Ik werd een soort celebrity en ze brachten weinig tegen mij in op dat moment. Maar in December, Joma maakte zijn schets af wat betreft de herbevestiging (Reaffirm). Ik las het in January en ik was de eerste die geschreven antwoord gaf.
EMERE: Was hij verbaasd van je reactie?
NATHAN: Nee, hij verwachte hem uiteraard.
EMERE: Wat was het proces van jouw verwijdering uit de CPP?
NATHAN: Er was een soort van hearing voorgezeten door Julie Sison, Joma’s vrouw. Ik verzocht het process omdat volgens de regels van de constitutie, alleen het afgesproken orgaan, het uitvoerende Commité van de CPP, mij kon verwijderen van mijn positie. Dat was in August of September. Ik was de eerste die werd verwijderd.
EMERE: Jose Maria Sison is nog bezig met zijn aanvraag voor politiek asiel in Holland. Waarom is the Nederlandese Regering erg weigerachtig wat betreft zijn aanvraag en wat denk je wat er zou gebeuren met Sison als of wanner hij besluit om terug te gaan naar de Filippijnen?
NATHAN: Ik was de laatste die politiek asiel kreeg, maar er waren anderen die mochten blijven in Nederland vanwege humanitaire redenen. In Joma’s zaak de beslissing van de Nederlandse regering was het verwerpen van zijn asielaanvraag en zij gaven hem geen vergunning vanwege humanitaire gronden. Hij verzocht meerdere keren and het werd meerdere keren verworpens. Zij geven hem geen asiel omdat zij weten dat hij de voorzitter is van de CPP. Zelfs voor de beslissing om de NPA en Sison als terrorist neer te zetten keken naar Joma als the intellectuele autheur van het geweld. Maar er is een clausule in het Europese Humane Recht Conventie dat als een persoon het gevaar loopt om vermoord te worden, of de doodstraf in zijn land krijgt, hij niet terug gestuurd kan worden. De Filippijnen heeft de doodstraf en er is altijd het gevaar dat elementen in het leger hem willen vermoorden, zo de Nederlandse regering kan niets anders doen dan het volgen van die conventie. In feite willen ze hem naar een ander land sturen maar geen enkel land wil hem hebben. Er zijn besprekingen om hem uit te leveren aan de U.S.A., maar de U.S. Kent ook de doodstraf, daarom kan hij ook daar niet heen.
Ik denk dat hij voor een lange tijd in Nederland zal blijven en dat hij geen plannen heeft om terug te gaan. Eind 80er jeren maakte Kintanar regelingen om hem terug te smokkelen, maar hij wou niet gaan. Hoewel hij genoeg vertrouwen heeft in de bescherming van de NPA, zegt hij dat het niet veilig is om terug te gaan. Het probleem voor Joma is dat als hij blijft in een stad of in een semi–urbane omgeving en hij voorzitter van de CPP blijft, zit hij vast aan de gewapende revolutie, dan kan hij wederom gearresteerd worden of zelfs gedood. Het is moeilijk hem te vermommen en in ondergrondse huizen te blijven. De enige manier om veilig te zijn is het platteland.
EMERE: Maar hij gaat niet?
NATHAN: Nee. Het is een mentale attitude eigenlijk. Zijn sterke kant is het snel komen met verklaringen en propaganda. In Netherland gaat zijn als dag ongeveer zo: in de ochtend haalt Julie het nieuws van het Internet, ze geeft hem de meest relevante, de meest belangrijke politieke ontwikkelingen in de Filippijnen, Hij neemt ze aan om te lezen, zij disussiëren, en als een reactie is die direkt gemaakt moet worden, schrijft hij het op en Julie doet het typewerk voor hem, omdat hij niet kan typen, hij schrijft nog steeds met pen en papier. Julie doet het werk van de editor, commentaar, zij disussiëren, maken veranderingen en zenden het om 11 of 12 uur, dan is het is het lunchtime in Nederland en 7pm in Manila — de media deadline, en het verschijnt de volgende dag. De rest van de dag is voor meetings, afspraken en in de avond kan hij relaxen, naar de disco, en dat is zijn stijl van levensstijl. Hij is gewend geraakt aan het gemak en op het zelfde moment is hij de guru, niet alleen van de CPP maar ook van de internationale Maoistische beweging.
EMERE: De CPP en NPA hebben politieke blunders gemaakt in het verleden, zoals de Plaza Miranda bombing wat algemeen is erkend en de anti–DPA campagnes. Ziet de CPP deze incidenten als serieus genoeg om wat Maoisten noemen “rectify errors” of houden zij nog vast aan hun analijse van deze gebeurtenissen?
NATHAN: Wat de Plaza Miranda bombing betreft, Joma ontkent het continue ondanks vele boeken artikelen die geschreven zijn die Joma aanwijzen als het brein. Wat de anti–DPA campagnes, er is geen eerlijk en goede poging gedaan om het te onderzoeken waarom deze zaken gebeurd zijn. Joma kwam met zijn eigen analijse en probeert de schuld te leggen bij personen die kritisch zijn over Joma, zoals in het geval van die personen in de Mindanao Commissie, inclusief mijzelf. Maar er was nooit één eerlijke overweging over wat er gebeurdere .
Hier is sprake van een patroon. Het gebeurde niet alleen in Mindanao and Southern Tagalog, het gebeurde ook in andere delen van Luzon, in Metro Manila, in Samar. Nu zijn er groepen van nabestaanden van slachtoffers die aandringen op een waarheidscommissie om uit te vinden wat er gebeurde en waarom —een volledig verslag.
Joma zelf was betrokken in de 1988 anti–DPA campagne. Ik weet dat op zeker omdat ik reeds in het International Department zat. In ieder geval was ik in het begin een onderdeel van de groep die hem informeerde over wat er gebeurde in de Filippijnen en hij hemzelf gaf orders om mensen te laten onderzoeken of zelfs op te pakken.
Ik denk dat de overgrote meerderheid van de mensen in het Centrala Commité, zeker de “CPP executive Committee”, en sommige van de belangrijke territoriale en lijn commissies hebben hun verantwoordelijkheden to nemen vanwege grove schendingen van het international humanitaraire recht. Als een onderdeel van de Mindanao Commissie, tot een bepaalde periode, nam ik mijn verantwoordelijkheid.
Wat echt nodig is is een onpartijdig orgaan. Het zou geen regering, geen NDF of CPP mogen wezen. Ik steun het initiatief voor een waarheidscommissie en ik ben volledig bereid mee te werken.
EMERE: U heeft een politiek erg controversieel artikel geschreven over het verhaal over de achtergrond van het vermoorden van Romulo Kintanar en U was in staat om het gepubliceerd te krijgen in de wijd verpreide mainstream Filippijnse kranten. Ziet U nu nog bedreigende krachten die zich schuil houden, wachtend op U omdat U teveel informatie prijsgeeft — is het nog steeds een bedreiging?
NATHAN: Ja, het is een bedreiging. Ik denk dat de Kintanar killing een keerpunt is, een draaiend punt. Hiervoor, werd het conflict voornamelijk gedaan met pennenstrijd en beperkte zich tot niet fysieke aanvallen. Pennenstrijd kan het heet aan toe gaan, lemics kunnen heet zijn, deformatief, zelfs misbruikend — maar dit was de eerste keer dat een belangrijke leifer van de rejectionists(RJ) is vermoord.
Er waren zaken in het verleden waar andere mensen die het oneens waren met de CPP ook zijn vermoord. Meerdere leden van de MLPP, de groep van Central Luzon die zich afsplitste van de CPP in 1997, zijn vermoord en er werden wederzijds mensen vermoord in de strijd tussen de MLPP en de CPP, maar dit was niet het resultaat van het RA/RJ conflict. Maar het vermoorden van Kintanar is duidelijk RA vs. RJ en Ik denk dat hier een gevaar schuilt voor het Filippijnse Links in het geheel omdat de CPP er mee doorgaat, er is het gevaar dat er moorden komen van een RJ groep tegen de RA’s. Er kunnen vergeldingsacties komen van beide zijden.
EMERE: Hier zal de regering van profiteren, op zeker. Heb je iets gehoord van Joma? Hij moet Uw artikel gelezen hebben.
NATHAN: Nee, Ik heb niks gehoord, in November, voor de Kintanar killing, zei een erg betrouwbare bron binnen de beweging tegen mij, “Weet je het niet? Je staat op de dodenlijst , maar je hebt niet de hoogste prioriteit.” Nu met dit artikel. Wellicht ben ik terug op de prioriteitenlijst, ik weet het niet Maar ik ben meer bezorgd over de mensen in de Filippijnen, speciaal voor de mensen zonder wapens.
EMERE: Toen U terug ging naar de Filippijnen om les te geven aan de UP had U toen het gevoel dat u meer politiek afgestemd was met wat werkelijk gebeurde in vergelijking met de tijd die U in Holland doorbracht?
NATHAN: Toen Ik terug ging naar de UP was het goed een beetje bij de basis te komen, maar het was voornamelijk de academische gemeenschap. Het onderzoek in die tijd in 1998/99 was gericht op het conflict tussen de regering en Moro rebellen. Ik intervieuwde MILF leiders inclusief Salamat,15 en ook de Abu Sayyaf. Ik vond uit wat er gebeurde in Basilan. Maar, het is door mijn meer recente onderzoek dat ik de huidige situatie beter begrijp van de huidige situatie van Links. In de tijd van intervieuwen, ging ik naar Mindanao, Samar, central Visayas, southern Tagalog, Bicol; het was zeer vruchtbaar. Ik denk dat ik nu een veel beter overzicht heb over hoe het is in de Filippijnen.
EMERE: Hoe met die mensen die achterbleven in Holland, is afstand tot de massa een probleem geweest voor de CPP’s hierarchie?
NATHAN: Joma had al problemen om een scherp overzicht te hebben van wat er gebeurt in de Filippijnen. Het was een probleem voor hem zelfs toen hij in de Filippijnen was omdat hij ondergronds was en op het platteland, maar het is nu nog lastiger nu hij in zijn basis zit in de Nederlanden sinds 1987. Hij is al 15 jaren weg en zijn analyses van de situatie in de Filippijnen is gebaseerd op een formule van het land als semi–koloniaal and semi–feodaal met een chronisch revolutionaire situatie en een heldere toekomst — zo’n scenario — en hij komt alleen maar met zulke variaties.
EMERE: U doet nu een PhD aan de ANU. Waar leid Uw onderzoek en interpretatie naar? Vind U het zelf logisch om Uw onderzoek te zien als interpretatie vanuit een Marxistische kijk?
NATHAN: Mijn dissertatie is over ‘The Left and Democratisation in the Philippines’. Origineel was het ‘The Left, Democratisation and Elections in the Philippines’, maar ik zie nu dat men zich niet per sé kunt focussen op verkiezingen, je hebt te maken met een breder overzicht. De electorale arena is niet de enige arena waar Links zwak is, iets anders wat komt na verkiezingen is — regering.
Ik verdiep mij niet meer in de studie van gewapende strijd en hoe dat past in de strategie van links — dat was het onderwerp waar ik over beraad slaagde toen ik nog in de CPP zat. In 1990/91 maakte ik duidelijk dat gewapende strijd niet meer nodig was in die tijd. Er zullen situaties zijn wanneer het kan, maar absoluut niet nu.
Met aanhoudende burgeroorlog, verliezen te veel mensen hun leven, te veel gewonden, zo veel economische vernietiging. Je moet een strategie vinden die voorziet in betere kansen en echt het leven verbetert van de mensen waar je voor vecht.
Ik kijk naar de Linkse interventie in PO’s (people’s organisations), NGO’s (non–government organisations), de massa beweging, sociale bewegingen, burgerlijke gemeenschap. Ik wil ook onderzoek doen naar een ander gebied waar Links ook zwak gebleven is — the staat arena — verkiezingen en regeren/besturen. Ik ben gekomen met interresante theses over de betrokkenheid van Links in zowel de burgerlijke maatschappij als in de staat arena.
Ik zag bepaalde veranderingen in da manier van kijken bij Links betreffende democratie. Het begint te veranderen van een positie waar Links, de CPP–NDF in het bijzonder, deze bourgeois democratische instituten en processen als verkiezingen en parlement verwierpen en boycotten. Dat bewoog in 1987 naar een meer instrumentale kijk op democratie, bijvoorbeeld om verkiezingen te gebruiken voor propaganda, geld collecteren, belasting innen en PTC or “permit to campaign” giften, afpersing. Maar in weze is de kijk hetzelfde —grijpen van de macht op een gewapende manier — en verkiezingen en parlement zijn tactiek, een gereedschap voor eventuele greep naar de macht gewapend. Zo is het omschreven door een academicus als een “instrumental view of democracy”. En het beperkt zich niet tot democratie, er is ook een “instrumental view” van vredesonderhandelingen, een “instrumental view” van mensenrechten, waarmee je mensenrechten gebruikt en internationale humanitaraire regels als gereedschap van aanval, tentoonstellen en bekritiseren van de regering zo dat uiteindelijk de regering wordt geisoleerd en je de macht kunt grijpen.
Er zijn krachten bij Links die een integrale kijk hebben op democratie, wat betekent dat ze de wezenlijke waarde van democratie erkennen. De Filippijnen mag wel een elite democtie, een oligarchische democratie of een “geërfde oligarchische staat” ( is een andere schrijvers articulering) zijn, maar gelijk de linksen in Latijns Amerika beweegt het naar een integrale kijk op democratie, Ik denk dat dat ook gebeurd in de Filippijnen. Zij zien openingen, kanssen en mogelijkheden van bouwen of verdiepen van de elite democratie, verwijdering van de elite, omvormen van democratie in iets wat meer deelnemend en gelijkwaardig is, bewegen van een democatie in het politieke veld naar ook democratie in de sociale en economische velden. In plaats van tentoonstellen , ageren, alles naar beneden halen — het idee is nu om om te gaan met het heden, je kunt spreken van afgekapte of beperkte vormen van democratie, tot ontwikkeling ervan tot iets dat deelneming heeft, populaire autorisaties heeft en ook de socialisten ontwikkeld naar de gelijkwaardige apecten van democratie.
EMERE: Een laaste vraag, hoe zal het vredesproces de nationale democratische beweging helpen? Zullen zij werkelijk profiteren in de politieke manier?
NATHAN: Het NDF’s belang in het vredesproces op dit moment is dat zij het wilden gebruiken om een strijdlustige status te verkrijgen, grotere internationale erkenning voor het NDF, en zij zijn niet echt geinterresseerd in een onderhandelbare politieke schikking. In het jaar 2001 zijn verdesonderhandelingen geweest in Oslo onder leiding van de Noorse regering die ze goede kantoren gaven om te onderhandelen.
Het NDF voelde zic verrukt omdat zij in staat waren om enige vorm van internationale kredietwaardigheid hadden verkregen op hoog niveau. Maar het zal moeilijk worden voor het NDF als het doorgaat met hun enge kijk op de vredesbesprekingen. Als het blijft bij de instrumentale kijk op vredesonderhandelingen, zal men zichzelf vroeger of later te kijk zetten. Bij voorbeeld, als de Noorse regering werkelijk de rol op zich neemt van mediator bij deze vredesbesprekingen, wat dan mogelijk kan worden is dat de Noorse regering tegen het NDF kan zeggen dat de speciale positie die men innemt onredelijk is, en het NDF niet te veel moet forceren. Als dat duidelijk is, zal de hele Europesche Unie zien wat er gebeurd met de vrede.
EMERE: Het kan eerder tegen het NDF werken dan voor het NDF werken?
NATHAN: Ja, op de lange termijn zal het tegen het NDF werken als zij vasthouden aan de enge instrumentale kijk op vredesonderhandelingen. Nooit zal het NDF geen volledige overwinning behalen door deze onderhandelingen. In het geval van El Salvador, de FMLN krachten waren tevreden dat sommige resultaten waren bereikt in de politieke–militaire zaken en vertaald waren door de vredesbesprekingen naar concrete veranderingen —constitutionele, politieke, economische, sociale veranderingen. Zij zochten om hun zege te behalen door verkiezingen en regeren – zij hopen dat door het te laten zien dat zij kunnen leiden, zij kunnen gekozen worden en macht krijgen. Ik denk dat het FLMN het goed doet en dat zij de dominante partij in El Salvador kunnen worden18.
Dat is precies wat figuren zoals wij in 1991 stelden, dat we ons open moeten stellen voor deze mogelijkheden. Joma ziet dat niet zitten. Hij ziet dat als overgeven, dat is rechts opportunisme, dat is capituleren.

moslims vermoorden moslims

december 12, 2009

 Omdat het altijd rustig is in Maguindanao

Bovenstaande foto is een foto van het Filippijnse leger die helaas in aksie moest komen om de rust te bewaren.
Redelijk recent vond er een stevige moordpartij plaats in Maguindanao.
Omdat moslims in dit geval het slachtoffer waren was er dan ook de nodige paniek en verwachte wel wat reuring.
Een andere moordpartij ( digos massacre ) is nu eindelijk herdacht, de daders nooit opgepakt en de leider van dat tuig ( Sison ) loopt vrij en vrolijk rond in Utrecht. Geen moslims als slachtoffer neem ik aan dus dat de linkse kerk zal deze slachter een handje wil helpen om de slachter van de terroristenlijst te houden.

Welnu bij de laaste slachtpartij op Mindanao met moslims als slachtoffer kreeg ik onderstaande om de oren.

Lekkere boel daar en zoals eerder gezegd: Het waren regeringsvriendjes die op moordpad gingen.een regeringsgezinde militie om een opstand van moslimrebellen in het gebied te beteugelen.
Bronnen zeggen meer dan 200 moorden.Zulke berichten zetten wat zich werkelijk op de Filippijnen afspeelt in een ander perspectief.
Antoon, kun jij zoiets nader toelichten als Filippijnen expert of zin deze berichten agit prop uit het islam/linkse kamp?
vriendelijke groeten

(bekend bij redactie)

Wel nu deze slachtpartij was een conflict tussen twee Moroclans.
De meppende partij is de Ampatuan Clan en de geamputeerde clan heet de Mangudadatu_Clan.

In eerder genoemde link  is het volgende te lezen

The Mangudadatus are related to the Ampatuans both by blood and consanguinity.

Like the Ampatuans, the Mangudadatus also belong to a warrior clan. Both families are known for stockpiling weapons for protection and as status symbol.

En ook

FOX wrote:

pinoy_acbel:

Maguindanao? one of the peaceful province in the Philippines? You must be dreaming.

Verder is het een feit dat de moordenaars reeds opgepakt zijn door het leger van de Filippijnenen het verhaal dat de moordenaars dus geholpen zouden zijn door de regering van de Filippijnen is inderdaad agitprop.
Wat verder ook niet te ontkennen is is het gegeven dat in Maguindanao het leger weinig aktie vertoonde om de MILF niet voor het hoofd te stoten en dat de MILF niet de daders opgepakt heeft maar nogmaals het leger van de Filippijnen.

Moslims vermoorden moslims en het leger van de Filipppijnen ruimt de rotzooi op, en uitgerekend moslims daar willen autonomie.