De les van andere revoluties


Deze foto laat zien dat Rizal is neergeknald door een spaans vuurpeleton.
Jose Rizal de anti-revolutionaire revolutionair

De Katipunanrevolutie.
In deze roerige tijden waar arabieren zich willen ontdoen van hun dictators is het handig eens te kijken naar de Filippijnse revoluties opdat de Arabieren kunnen leren van de inwoners van de Filippijnen.
Hoewel de eerste Filipijnse revolutie, ook bekend als de katipunanrevolutie volkomen mislukt is valt er wel wat over op te merken.
De onbedoelde leider van die revolutie was ene Jose Rizal die op zich de schurft had aan revoluties. Rizal was voorstander van vreedzame institutionele hervormingen in plaats van een gewelddadige revolutie. De algemene consensus is echter dat zijn martelarendood heeft gewerkt als een katalysator voor de Filipijnse revolutie. De Katipunanbeweging was niet zozeer revolutionair zoals de marxisten het graag zien maar eerder een beweging die de Filippijnen onder het toenmalige Spaanse koloniale juk wou bevrijden. Snel na de moord op Rizal braken er dan ook opstanden uit maar die stopten al snel omdat er veel onschuldige burgers dood gingen. Wat dat betreft kunnen veel revolutionairen nog leren van de de bevolking van de Filippijnen.
Later werden de Filippijnen verkocht aan de Amerikanen en wederom brak er een revolutie uit die stopte omdat er wederom veel onschuldige burgers dood gingen. Ik heb wel eens ene Abos (A.W.E. Bos) aan de broek gehad die mij verweet dat de moslims in Mindanao onafhankelijk verdienden omdat ze zo geleden hadden gedurende de acties van de Amerikanen in Mindanao toen de USA dus ook Mindanao had gekocht. Abos is een gevaarlijke gek daar hij vergeet dat in andere delen van de Filippijnen er ook en niet te weinig veel doden te betreuren waren door akties van de USA. De moslims in Mindanao(moro’s) waren zo stom om zich halfdood te vechten, de rest van de Filippijnen wilde in leven blijven en stopte na de nodige doden. In 1948 kregen de Filippijnen dan ook hun onafhankelijkheid.

De anti-Marcos revolutie
In 1965 kwam Ferdinand Marcos aan de macht, eerlijk gekozen maar het bleek een corrupte dictator te zijn die maling had aan mensenrechten. Democratie was er niet onder Marcos en er kwam verzet.
Vanuit de linkerkant was er de Communist Party of the Philippines(CPP) met hun gewapende tak het New People Army(NPA) die uit was op een bloedige revolutie. De CPP is later opgegaan in het National Democratic Front en heeft veel steun gehad in dit land van de communisten, Groenlinks en zelfs de PVDA (Jan Pronk) omdat die mafketels dachten dat met de CPP/NDF de troepen van de USA op die manier de Filippijnen niet meer zouden gebruiken om hun Noord Vietnamese vrienden te bombarderen. Met de moord op Benigno Aquino door Marcos brak opnieuw de revolutie uit, maar het aantal doden was nihil.
Rizal zou tevreden geweest zijn daar de meer bloeddorstige revolutionairen te laat in de gaten hadden dat er een revolutie aankwam en dus ook geen enkele rol konden spelen in de anti-Marcos revolutie. De communisten waren het contact met de bevolking kwijtgeraakt en hielden zich meer bezig met het innen van revolutionaire belastingen en het uitpersen van het volk.
Toen de People’s Power revolutie in een korte tijd zonder veel doden slaagden kreeg de bevolking van de Filippijnen in de gaten dat men het zonder de communisten ook wel af kon en dat de revolutionaire belastingen niet nodig waren, zelfs ongewenst. Op dat moment heeft de bevolking zich tegen de CPP en haar mantelorganisaties gekeerd en moest de leider van dat tuig(Sison) vluchten, het werd helaas Nederland als toevluchtsoord en eerder genoemde politieke partijen zijn nog bezig om Sison te helpen.

De anti-Estrada revolutie
Enige tijd na Marcos kwam ene Estrada, gekozen en al aan de macht.
Estrada bleek corrupt te zijn en wederom werd een president uit de Filippijnen door zijn eigen bevolking afgezet, zonder doden.
Wederom zou Rizal blij geweest zijn daar het volk het voor het zeggen kreeg op een vrijwel geweldloze manier. Wederom schitterden de communisten door afwezigheid bij het afzetten van Estrada maar die figuren hielden zich alleen bezig met het afpersen innen van revolutionaire belastingen. Dat de communisten wederom het contact met de bevolking had verbroken was zo zoetjes aan duidelijk geworden in de Filippijnen en sindsdien hebben communisten het zwaar in de Filippijnen.

Conclusie
De bevolking van de Filippijnen is meer revolutionair dan menig inwoner van dit land voor mogelijk kon houden maar hun liefde voor Rizal heeft er altijd voor gezorgd dat de revolutie niet ontaarde in een communistische zeg maar Anja-Meulenbelt-revolutie. Rizal was wel revoltionair omdat hij voor onafhankelijkheid pleite voor de Filippijnen maar hij was ook geen aksievoerder en moest het hebben van gezond verstand ipv paradigma’s of paradogma’s.
Ook omdat Rizal zelf een mengsel was van diverse culturen, en begreep dat geen enkele cultuur de andere zou moeten overheersen zou je Rizal een multicultarist kunnen noemen maar dan geen multikulverkoper die zijn eigen cultuur wou verpatsen aan jihadi’s marxisten en ander gespuis.
Van de Filippijnse revoluties valt een boel te leren.

Advertenties

Eén reactie to “De les van andere revoluties”

  1. Peter Says:

    Het wordt echt tijd dat dat tuig van een Sison c.s. naar de Filipijnen wordt uitgeleverd.
    Hier nog wat meer achtergrond:
    http://pasteurella.blogspot.com/2009/04/de-filipijnen-wil-uitlevering-van-joma.html

    De CPP/NPA/Jalandoni waagt het goddomme om Kim Il Young te ‘eren’ voor wat hij allemaal voor het noordkoreaanse volk heeft gedaan

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s


%d bloggers liken dit: